કરમ કથની કહીને કોઈને, શું કાઢશો કાંદા ?
હસી કાઢી તમોને લોક સૌ ગણશે જરા ગાંડા !

બધા હોતા નથી જગમાં,તમારી જેમ ભોળાભટ,
ધરી મુસ્કાન હોઠો પર , તમારા ખેંચશે ટાંગા.

ઘડીભર સાથ બેસીને બની જાતા નથી મિત્રો,
તમે ગણતા હશો મિત્રો, હશે એ મારતા ફાંદા.

કરીને ડોળ મિત્રોનો, લઈને આવશે ફૂલો
જરા જોજો તમારી રાહમાં ના પાથરે કાંટા,

સમયને ઓળખી લેજો,કરી લેજો સમાધાનો,
સમય આવ્યે નથી જે ગોઠવાયા,રહી ગયા વાંઢા.

છોડ આ ઉત્પાત ખોટો ને નકામી એ જફા,
ભૂલવા સરખો હતો એ, તે સમય ચાલ્યો ગયો.

ઊગતો સૂરજ નવો અજવાસ લઈને આવશે,
ડૂબતો સૂરજ બિચારો,છે સમય ચાલ્યો ગયો.

હાથમાંથી રેત જેમજ એ સરી જાશે પછી,
રોજ ચીડવશે તને કે, ‘લે,સમય ચાલ્યો ગયો’.

અવળચંડાઈ તારી તો કદી ના છોડવાનો તું,
બધે લાગે મરી એવું જ કડવું બોલવાનો તું.

હવે આવી ગયો છે તો નથી પાછો જવાનો તું,
પડી માથે-પગે પણ રોટલા અહિં તોડવાનો તું.

ઊપર ચડવા ભલે હું મારતો ફાંફાં ઘણાયે પણ,
ખબર પડશે તને તો ટાંગ મારી ખેંચવાનો તું.

તને છે જાણ, છાંટા ઊડવાના છે જ તારા પર,
છતાં કાદવ વચાળે રોજ પત્થર ફેંકવાનો તું.

ખભો જો હોય બીજાનો,પછી તારે ફિકર શાની ?
ધડાધડ મોજથી બંદૂક તારી ફોડવાનો તું.

મજા આવે તને શું, એ ખબર પડતી નથી કાંઈ,
સુખો જોઈ અવરના કાંક ફાંદો મારવાનો તું.

ભૂલ ઊપર ભૂલ થાતી જાય છે,
કામ સૌ અવળા ને અવળા થાય છે.

ભૂલ તો થઈ જાય,માણસ જાત છે,
ભૂલ વારંવાર કાં દોહરાય છે !

પાપ શું ને પૂણ્ય શું ક્યાં છે ખબર ?
સાવ જાણૅ કે અજાણે થાય છે.

હાથ ઊપર હાથ દઈ બેસી રહ્યા,
ને સમય છે કે સરકતો જાય છે.

જો હતી એવી જ દાનત તો પછી,
કેમ ખોટે ખોટ તું પસ્તાય છે ?

શું ભર્યું મારા હ્રદયની ભીતરે,
કોઈને એ ક્યાં કદી સમજાય છે !

ઊઠતાં ને બેસતાં બસ એ રટણ,
મન મહીં ને ‘મન’ મહીં ઘૂંટાય છે.

થાય થાતાં કઈં અવળચંડાઈ પણ,
કઈંક ખોટું થાય;’મન’ દૂભાય છે.