ખતા ખાધી અમે

જો ફરીથી આજ તારી વાત ના માની અમે,
હો ગમે તે કોઇ કારણ,પણ ખતા ખાધી અમે.

જાણવા જેવી હશે વાતો ઘણી સંસારમાં,
તે છતાં એકે ય સારી વાત ના જાણી અમે.

રણ નવા શોધ્યા કર્યા ‘ને ઝાંઝવા પીતા રહ્યા,
લાખ કોશિશ બાદ પણ,પામ્યા નહી પાણી અમે.

શું કરે એ બાગબાં,,ખીઝાં ન છોડે સાથ જો,
જે કદી મહેક્યો નહી એ બાગના માળી અમે.

તે પછી તો કેટલાં પાણી નદીમાં વહિ ગયાં,
કેટલી જૂની અદાવત પેટમાં દાબી અમે !

એમણે તો એક ઝટકે કાપીને ફેંકી દીધો,
પણ હજી સંબંધ એનો ના શક્યા કાપી અમે.

‘મન’ અમારૂં આજ પણ એના વગર ઝૂરી રહ્યું,
એ ભલે પરવા ન રાખે જેટલી રાખી અમે.

વચકા અને વાંધા

મિત્રો,

આજે ફરી એક હળવી ગઝલ ‘વચકા અને વાંધા’ આપ સૌના સમક્ષ મૂકવાની રજા લઈ રહ્યો છું અને આપના FRANK OPINION માટે રાહ જોઉ છું.

વચકા અને વાંધા

કરમ કથની કહીને કોઈને, શું કાઢશો કાંદા ?
હસી કાઢી તમોને લોક સૌ ગણશે જરા ગાંડા !

બધા હોતા નથી જગમાં,તમારી જેમ ભોળાભટ,
ધરી મુસ્કાન હોઠો પર , તમારા ખેંચશે ટાંગા.

ઘડીભર સાથ બેસીને બની જાતા નથી મિત્રો,
તમે ગણતા હશો મિત્રો, હશે એ મારતા ફાંદા.

કરીને ડોળ મિત્રોનો, લઈને આવશે ફૂલો
જરા જોજો તમારી રાહમાં ના પાથરે કાંટા,

સમયને ઓળખી લેજો,કરી લેજો સમાધાનો,
સમય આવ્યે નથી જે ગોઠવાયા,રહી ગયા વાંઢા.

રહી ના જાય ‘મન’ની વાત બસ મનમાં દબાઈને,
કહી દો સામસામે આજ સૌ વચકા અને વાંધા.

સમય ચાલ્યો ગયો

મિત્રો,

એક ઉર્દુ શાયરનો શેર છે ઃ

મહેરબાં હોકે બુલાલો મુઝે ચાહે જીસ વક્ત,
મૈં ગયા વક્ત નહિ હું,જો ફિર આ ના સકું.

આ ‘ગયા વક્ત’ એટલે કે ‘વીતેલા સમય’ની વાત લઈને એક નવી ગઝલ ‘સમય ચાલ્યો ગયો’ આજે રજુ કરું છું. આપના અભિપ્રાયની અપેક્ષા છે.ખાસ કરીને કાફીયા માટે, જે એકાક્ષરી (જે,એ,તે,રે,લે વગેરે) છે.

સાવ સોનાનો હતો જે, એ સમય ચાલ્યો ગયો;
એ સમયની વાત ના કર,જે સમય ચાલ્યો ગયો.

છોડ આ ઉત્પાત ખોટો ને નકામી એ જફા,
ભૂલવા સરખો હતો એ, તે સમય ચાલ્યો ગયો.

ઊગતો સૂરજ નવો અજવાસ લઈને આવશે,
ડૂબતો સૂરજ બિચારો,છે સમય ચાલ્યો ગયો.

હાથમાંથી રેત જેમજ એ સરી જાશે પછી,
રોજ ચીડવશે તને કે, ‘લે,સમય ચાલ્યો ગયો’.

યાદ વીતેલા સમયની આપશે ‘મન’ને વ્યથા,
નાખશે હરપળ નિસાસા, ‘રે! સમય ચાલ્યો ગયો’

હઝલ– ‘અવળચંડાઈ’

સૌ બ્લોગર મિત્રો ને નવા વર્ષની હાર્દીક શુભ કામનાઓ. નવાવર્ષના આરંભે એક નવી રચાયેલ હઝલ ‘અવળચંડાઈ’ રજુ કરું છું.

અવળચંડાઈ તારી તો કદી ના છોડવાનો તું,
બધે લાગે મરી એવું જ કડવું બોલવાનો તું.

હવે આવી ગયો છે તો નથી પાછો જવાનો તું,
પડી માથે-પગે પણ રોટલા અહિં તોડવાનો તું.

ઊપર ચડવા ભલે હું મારતો ફાંફાં ઘણાયે પણ,
ખબર પડશે તને તો ટાંગ મારી ખેંચવાનો તું.

તને છે જાણ, છાંટા ઊડવાના છે જ તારા પર,
છતાં કાદવ વચાળે રોજ પત્થર ફેંકવાનો તું.

ખભો જો હોય બીજાનો,પછી તારે ફિકર શાની ?
ધડાધડ મોજથી બંદૂક તારી ફોડવાનો તું.

મજા આવે તને શું, એ ખબર પડતી નથી કાંઈ,
સુખો જોઈ અવરના કાંક ફાંદો મારવાનો તું.

તને તારી અવળચંડાઈ નડે ના તો મને કહેજે,
રખે તું માનતો ‘મન’માં, સદા યે જીતવાનો તું.

‘મન દૂભાય છે’

મિત્રો,

આજે એક નવી ગઝલ ‘મન દૂભાય છે’ પોસ્ટ કરી છે.

સામાન્ય રીતે તો મને પાંચ શેરની ગઝલ લખતાં પણ ફાંફાં પડે છે પણ આ ગઝલમાં નવ શેર બન્યા છે.

જિંદગીનો જામ ખાલી થાય છે,
સાંજ જીવનની નજીક દેખાય છે.

ભૂલ ઊપર ભૂલ થાતી જાય છે,
કામ સૌ અવળા ને અવળા થાય છે.

ભૂલ તો થઈ જાય,માણસ જાત છે,
ભૂલ વારંવાર કાં દોહરાય છે !

પાપ શું ને પૂણ્ય શું ક્યાં છે ખબર ?
સાવ જાણૅ કે અજાણે થાય છે.

હાથ ઊપર હાથ દઈ બેસી રહ્યા,
ને સમય છે કે સરકતો જાય છે.

જો હતી એવી જ દાનત તો પછી,
કેમ ખોટે ખોટ તું પસ્તાય છે ?

શું ભર્યું મારા હ્રદયની ભીતરે,
કોઈને એ ક્યાં કદી સમજાય છે !

ઊઠતાં ને બેસતાં બસ એ રટણ,
મન મહીં ને ‘મન’ મહીં ઘૂંટાય છે.

થાય થાતાં કઈં અવળચંડાઈ પણ,
કઈંક ખોટું થાય;’મન’ દૂભાય છે.

આદત તમારી…!!!!

આજે તા,૧૦.૧૦.૧૦ ને રવિવારે આપણા ‘શબ્દ સાધના પરિવારની ‘રવિસભા’ ડો.ભરતભાઈ મકવાણા,શ્રીમતી મકવાણા અને ભાઈ ‘માનવ’ ના આમંત્રણથી ડો.મકવાણાના ડીસા ખાતેના નિવાસ સ્થાને યોજવામાં આવી હતી.

આજની ‘રવિસભા’નું વિશેષ મહત્વ એટલા માટે હતું કે આપણા (SSP)’પરિવારનાં લાડીલા સભ્ય વર્ષાબેન બારોટને ‘ફિલીંગ્સ’ મેગેઝીન દ્વારા યોજાયેલ વાર્તા સ્પર્ધામાં પ્રાપ્ત થયેલ પ્રથમ ઈનામ માટે સન્માનવાનાં હતાં.

આ સભામાં હાજરી આપવા જતી વખતે રચાયેલ અને સભામાં રજુ કરેલ તાજી રચના આપ સૌને સાદર કરું છું. પ્રતિભાવો જરૂરથી આપશો.

આદત તમારી…!!!!

નથી સુધરી હજી આદત તમારી,
છુપાવો કેમ છો ચાહત તમારી ?

નજરથી ના હવે નજરો બચાવો,
અમે જાણી ગયા દાનત તમારી.

હતા મુસ્તાક કિસ્મત પર તમે તો,
અચાનક શું થઈ હાલત તમારી !

કદમ ભરજો તમે સમજી વિચારી,
નડી જાશે કદી ગફલત તમારી.

નથી ‘મન’ માનતું કેમે કરીને,
ખબર આજે પડી બાબત તમારી.

આપણે એના વગર

મિત્રો,

સન્મિત્રો શ્રી ડો. મહેશભાઈ રાવલ (રાજકોટ),શ્રી રમેશભાઈ રઝીયા (‘ઈશ્ક પાલનપુરી) અને અન્ય શુભેચ્છકો ન લાગણીભર્યા અનુરોધ પર,એક
દીર્ઘ અંતરાલ બાદ ફરી એક વાર આપની સમક્ષ એક ગઝલ લઈને ઉપસ્થિત થયો છું. મુલાહેજા ફરમાઈયે….

એકલા ને એકલા એ કાપવાની આ સફર
યાદ એની સાથ આપે બસ મને શામ-ઓ-સહર.

મેં દબાવીને મૂકી’તી રાઝની વાતો મગર,
કોણ જાણે એમને ક્યાંથી મળી ગઈ આ ખબર.

જીતવાનો દાવ પણ હારી ગયો હું,તે છતાં
એમને મારી કશીયે લાગણી કે ના કદર.

કેટલી નરમાશથી માંગી રહેમ મેં એમની,
પણ જરાયે ના થઈ એના હ્રદય પર કંઈ અસર.

એટલે તો હું બધું ‘મન’મારીને સહેતો રહ્યો,
છે ખબર કે ચાલશે ના, આપણે એના વગર.

લો,હવે લો શ્વાસ.

મિત્રો, આજે ફરી એક તાજી રચના પેશે-ખિદમત છે.

લો,હવે લો શ્વાસ ને બેસો ઘડી,
દોડવા માટે પડી છે જીંદગી.

જોઈએ તમને પૂરાવા પ્રેમના,
શું કરું તો થાય તમને ખાતરી !

માનવી છે,માનવીનું શું ગજું ?
ક્યાંક તો અવળી પડે છે ગણતરી.

હક-ફરજનો મેળ જો સચવાય તો,
ક્યાં કશી ફરિયાદની રહે છે વકી !

‘મન’હવે ધરપત ધરીને બેસ તું,
આટલી ઓછી પડે છે સાહ્યબી ?

થાક ભરેલી પાંખો છે.

મિત્રો,

આપ સૌને હોળી-મુબારક.

આજે ફરી, યૌવનકાળે રચાયેલી (3rd March,1969) એક ગઝલ મૂકી છે. છંદ-બંધારણમાં ક્ષતિ હશે જ. દરગુજર કરશો. અને હા, પ્રતિભાવો જણાવવાનું ભૂલશો નહિ.

છે દર્દભર્યું જીગર મારું ને અશ્ક નીતરતી આંખો છે,
કંઈ વાંકુ છે કિસ્મત મારું, તુજ પ્રેમનો રંગ કંઈ ઝાંખો છે.

આ પ્રેમસાગરની ભરતીમાં આશાનો કિનારો આઘો છે;
પાર કરે છે થોડા પણ , ડૂબી જનારા લાખો છે.

ઊડે તો બિચારું ક્યાં સુધી ઘનઘોર ઘટામાં પંખીડું ?
અંધકાર ભર્યો છે આંખોમાં ને થાક ભરેલી પાંખો છે.

ગઈ ખુશબો ફૂલની ફૂલ સાથે, બાકી તો રહ્યા છે ખાર હવે,
કંઈ સૂકા સુકા પર્ણો છે, કંઈ તૂટી-ફૂટી શાખો છે.

‘મન’ હિંમત હારી બેઠો છે, લથડે છે કદમ નિષ્પ્રાણ બની,
મંઝીલ સુધી શેં પહોંચાશે ? બાકી તો રસ્તો આખો છે.

દર્દ વિણ ગમતું નથી

દર્દ પણ કોઠે પડે છે તો પછી દમતું નથી
ને પછી એવું બને કે દર્દ વિણ ગમતું નથી

બસ હવે આના પછી તો દાવ મારો લાગશે
કોઇ એ આશા વિના બાજી ફરી રમતું નથી

હોય ખુદ્દારી બધાને પ્રિય તેથી કોઇ પણ
આંગળી પથ્થર નીચે ના હોય તો નમતું નથી

હાથમાં આવ્યા પછી નાનો દિસે છે લાડવો
પારકું ભાણું ગમે, ખુદનું જમણ જચતું નથી

જેટલું આપ્યું નસીબે તે નથી ઓછું છતાં ,
કોણ જાણે ‘મન’ હજી પણ કેમ આ શમતું નથી!